Waarom doelloos door vacatures scrollen je alleen maar meer doet twijfelen
Je opent LinkedIn. Je typt ‘jobs’ en begint te scrollen.
Je opent een tweede tabblad: eens kijken bij de VDAB. De eerste vacature ziet er wel oké uit, de tweede ook. Bij de derde slaat de twijfel toe en tegen de vijfde vacature denk je: “hmmm, allemaal net niet…”
En je eindigt radeloos in je zetel: “Niets lijkt bij mij te passen.”
Het gekke is: je begon met vacatures scrollen om duidelijkheid te krijgen. Omdat je weet dat wat je nu doet, niet meer is wat je gelukkig maakt.
Maar hoe langer je kijkt en hoe meer vacatures je leest, hoe minder je lijkt te weten.
Als een soort paniekvoetbal
Ik zie dit heel vaak bij mensen die voelen dat hun werk niet meer klopt. Ze weten vooral wat ze niet meer willen, maar hebben geen idee wat dan wel.
Dus gaan ze antwoorden zoeken. In vacatures. Als een soort paniekvoetbal, hopende dat er ergens één tussen zit waarbij ze plots voelen: yes, dit is het!
Maar laat ons eerlijk zijn: die kans is klein. Niet omdat die job niet bestaat, maar omdat je niet voelt waarnaar je op zoek bent.
Vacatures geven geen richting als je intern geen richting hebt
Je mag wat mij betreft honderd vacatures bekijken, maar als je niet helder hebt wie je bent, wat je belangrijk vindt en waar je energie van krijgt, dan voelt elke optie vaag. Alsof niets écht klopt, maar je ook niet kan zeggen waarom.
Psychologen noemen dat self-concept clarity: hoe helder je zicht hebt op wie je bent en wat je belangrijk vindt. En als dat niet helder is, dan voelt alles gewoon een beetje “meh”.
Dat is vaak het echte probleem. Niet dat er geen opties zijn, maar dat jij jezelf even kwijt bent in het geheel.
(Herken je dat gevoel van “ik weet niet meer wat ik wil”? In deze blog ga ik daar dieper op in.)
Je zoekt rust, maar voelt meer onrust
En dat is exact wat er gebeurt wanneer je blijft scrollen.
Bij elke vacature denk je: “Nee, dit toch niet.” “Hmmm, dit misschien?” “Nee, toch ook niet helemaal.”
Je zoekt naar rust, maar voelt bij elke vacature die je leest meer onrust. Je hoopt op richting, maar raakt net verder verwijderd van jezelf.
En da’s niet vreemd.
Want je probeert een keuze te maken op basis van externe informatie, terwijl de criteria ervoor vanbinnen zitten. Zo lang je zelf niet helder hebt wie je bent en wat je belangrijk vindt, kan geen enkele optie echt juist voelen.
Je laat je leiden door externe zaken: wat heeft de markt nodig? Welke jobs zijn er? Wat wordt er gevraagd? Terwijl de enige plek waar die antwoorden écht zitten, bij jezelf is.
Wij psychologen noemen dat ook een externe locus: richting zoeken buiten jezelf, in plaats van binnenin. En hoe meer je buiten jezelf blijft zoeken, hoe verder je verwijderd raakt van wat voor jou klopt.
Misschien is scrollen ook gewoon gemakkelijker
En als we écht eerlijk zijn: misschien is dat scrollen ook gewoon gemakkelijker.
Gemakkelijker dan stilvallen en jezelf de vraag stellen: “Wat wil ik eigenlijk écht?” Want dat is geen snelle vraag voor tussen de soep en de patatten. Het is een vraag die dingen in beweging zet. Een vraag die misschien wel alles doet wankelen wat je tot nu toe hebt opgebouwd.
Dus blijf je liever scrollen, omdat dat voelt als actie.
Terwijl het eigenlijk een manier is om het échte werk te vermijden. Niet omdat je lui bent, maar omdat dat werk gewoon confronterend is. In de psychologie noemen we dat avoidance coping: bezig blijven om niet te moeten voelen wat eronder zit.
Hoe minder helder je intern bent, hoe meer je extern gaat zoeken.
En hoe meer je extern zoekt, hoe minder helder het wordt.
De oplossing ligt niet in meer vacatures
De oplossing ligt dus niet in nog meer vacatures bekijken. Maar in even stoppen met zoeken buiten jezelf.
En jezelf de vraag durven stellen waar je misschien al even rond draait:
Wat zoek ik hier eigenlijk écht?
Als je merkt dat je weet wat je niét wil, maar het antwoord op “wat dan wél?” uitblijft, dan is dit voor jou.
Je hoeft dit niet alleen uit te zoeken. Ontdek hier hoe ik je kan helpen.